Kościół NMP Różańcowej w Kiełczowie

Pierwsze wzmianki o kościele w Kiełczowie pochodzą już ze średniowiecza. Ok roku 1530 przejęli go protestanci a w roku 1597, ze względu na nienajlepszy jego stan, na jego miejscu zbudowano nowy kościół, który przetrwał do końca XVIII w. Obecną budowlę wzniesiono w latach 1791-92 na resztkach cmentarza. Kościół został poświęcony w 1792 r w niedzielę Trójcy Świętej i takie też uzyskał wezwanie jako kościół ewangeliscki. W 1945 r został on przekazany katolikom i funkcjonował jako kościół filialny parafii w Brzeziej Łące aż do czasu erygowania parafii w Kiełczowie w roku 1972. Obecnie jest to kościół pod wezwaniem Matki Bożej Różańcowej, pełni rolę kościoła parafialnego parafii rzymskokatolickiej.

Kościół wzniesiony jest na planie prostokąta z trójbocznie zamkniętą częścią prezbiterialną oraz z dostawiona do korpusu, od zachodu na osi, wieżą i prostokątną zakrystią przy elewacji północnej. Trójkondygnacyjny korpus kościoła przykryty jest dachem dwuspadowym, nad częścią prezbiterialną, przechodzącym w trójpołaciowy. Wieżę składającą się z czterech kondygnacji wieńczy niewysoki miedziany hełmem z latarnią. Elewacje korpusu, o ramowej dekoracji, rozczłonkowane zostały szerokimi lizenami. Otwory okienne ujęte wąskimi opaskami,w kondygnacji 1. i 3. zamknięte są łukiem odcinkowym, w kondygnacji środkowej łukiem pełnym. Salowe wnętrze z dwiema kondygnacjami murowanych arkadowych empor, otwartych łukiem koszowym, przykryte jest w środkowej części pozorną kolebką z lunetami, w partii empor stropami. W kondygnacji I na filary arkad empor nałożono szerokie lizeny, na wyższej kondygnacji toskańskie pilastry w wielkim porządku, na których oparto łuki lunet sklepienia. W zachodniej części nawy znajduje się chór muzyczny, z balustradą zaokrągloną w środkowej części, wsparty na trzech arkadach, zamkniętych łukiem koszowym.
Pierwotnie kościół posiadał w klasycystyczny ołtarz ambonowy (1792 r.), który po 1945 roku został przekształcony na potrzeby obrządku katolickiego. W kościele zachowana dziecięca płyta nagrobna rodziny von Bibran, z 1669 roku oraz barokowe epitafia. Na elewacji zachodniej, po obu stronach wejścia głównego, umieszczono dwie tablice upamiętniające poległych w czasie I wojny światowej.

Bibliografia

– Katalog zabytków sztuki w Polsce, seria nowa tom IV, zeszyt 1.
– Katalog zabytków sztuki, woj. wrocławskie, Oleśnica, Bierutów i okolice, Warszawa 1983, s. 44-45.
– oprac. Maria Czyszczoń, OT NID we Wrocławiu, 28.09.2015 r.